SHARAI

Een bijzondere vrijwilligster



Al jaren is Sharai een graag geziene en zeer gewaardeerde vrijwilligster in Verpleeghuis Magnushof in Schagen. Sinds Sharai (prinses in ‘t Arabisch) acht weken was, komt zij al als therapiehond bij onze cliënten. Sharai is een Hovawart, een ras dat gekenmerkt wordt doordat ze van nature iets afstandelijk naar vreemden zijn. “Een therapiehond moet van nature niet te enthousiast zijn”, aldus Angelika Balk, de eigenares van Sharai. “De natuurlijke eigenschap komt goed uit bij de verdere training en vorming”.

Sharai 1Sharai 2

Een therapiehond moet men niet verwarren met een aaihond. Dat is een hond die van nature aardig reageert, een hoog “aaibaarheidsgehalte” heeft, maar niet getraind is als de therapiehond. Sharai wordt dagelijks gedurende drie kwartier gericht getraind: hoe ga je op de schoot van iemand in een rolstoel liggen (breed uit om het gewicht te verdelen), hoe neem je een brokje aan van iemand (alleen uit een open hand, de rest negeer je). Het wekelijkse uur in Verpleeghuis Magnushof is ook een soort training, waarbij Sharai zeer goed op lichaamstaal reageert. Een boos of angstig iemand zal zij nooit benaderen, alleen als zij daartoe wordt aangezet door Angelika. Astrid Koenis, activiteitenbegeleidster in Verpleeghuis Magnushof, begeleidt de wekelijkse therapie en kijkt voor welke bewoners het geschikt is hierbij aanwezig te zijn.

Een aantal voorbeelden van wat de komst van Sharai bij onze cliënten teweeg heeft gebracht:

- Een cliënt van onze dementieafdeling is regelmatig zeer boos en moeilijk benaderbaar, de aanwezigheid van Sharai tovert een glimlach op zijn gezicht, de boosheid is voorbij en de benaderbaarheid is weer normaal.

- Lichamelijk contact is iets dat ouderen geregeld ontberen en veelal De eerste contacten met Sharai brachten voor een blinde demente cliënt veel emoties met zich mee, zowel lachen als ontzettend huilen. Het voelen en aaien van Sharai werkte erg positief.alleen ervaren tijdens zorgmomenten. Voor een blind iemand is dat nog belangrijker. - Als laatste voorbeeld; al dieper in het dementieproces had een cliënt al een week niets meer gezegd, verbazingwekkend sprak de cliënt in het bijzijn van Sharai.

De therapie begint gewoonlijk met een begroetingsritueel. Sharai gaat bij acht cliënten langs om te worden geaaid. Er zijn oefeningen waarbij er een hondenbrokje wordt verstopt bij een van de cliënten, dat Sharai vervolgens zoekt of een geluidsspeeldoosje die door een cliënt is aangezet, en door Sharai wordt opgehaald. De sessie eindigt altijd zoals er begonnen is, aaien ten afscheid. De therapie duurt acht weken, daarna wordt er met een nieuwe groep cliënten gestart.

Werken met Sharai is voor Angelika topsport. Het is ontzettend intensief om van zowel Sharai als van de groep van acht cliënten alle signalen op te pikken. Helaas zwakken de positieve veranderingen die het werken met een therapiehond teweeg brengen geleidelijk af of verdwijnen zelfs na het stoppen van de therapie. Continuïteit kan alleen bereikt worden door met meerdere honden te werken. Om die reden ziet Angelika het liefste dat de therapiehond een erkend fenomeen zou worden in Nederland waar veel meer gebruik van gemaakt wordt. In andere (Europese??) landen is dat reeds het geval en wordt de waarde ervaren en volledig benut. Nederland loopt daarin achter. Blindengeleide honden worden wel volgens richtlijnen getraind, dat zou ook zo moeten zijn voor de therapiehonden. Een instituut dat tot doel heeft om therapiehonden bekendheid te geven, onderzoek doet en een keurmerk afgeeft zou dan ook geweldig zijn.

Voor verder informatie: Angelika Balk: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

(T. Winder/Planetree)